Noa (25) belandde door auto-ongeluk in een rolstoel: "Sporten geeft mij zelfvertrouwen"

05 februari 2026

Noa de Groot (25) uit Uden belandde vijf jaar geleden door een auto-ongeluk in een rolstoel. Letterlijk en figuurlijk een enorme klap, maar dankzij haar veerkracht en door te sporten bleef ze positief. ‘Ik dacht direct: wat is er nog wél mogelijk?’

Hoe Noa praat over het ongeluk en de revalidatie is bewonderenswaardig. De veerkracht spat van haar woorden af. "Mijn ouders zeiden dat ik hen er met mijn positiviteit doorheen sleepte. Daardoor konden zij ook positief zijn, wat mij dan weer hielp."

We gaan terug naar 2020. Het is een warme zomeravond midden in coronatijd als Noa bij een vriend in de auto stapt. Ze gaan kamperen. Eindelijk weer iets leuks. Maar dan verliest hij de macht over het stuur. Noa breekt een heleboel, waaronder haar rug. Een dwarslaesie is de keiharde diagnose.

Nieuw leven
Voor Noa is dit één blinde vlek. Haar eerste herinnering is van een week later. Ze ligt in het ziekenhuis, kan haar hand niet meer bewegen en heeft een buisje in haar luchtpijp om te kunnen ademen. Noa’s leven staat op z'n kop. Ze zat op kamers in Maastricht, studeerde aan de hotelschool, was skilerares en deed aan kickboksen. Daarnaast genoot ze van het studentenleven en ging graag met vrienden op pad. Ze wilde ooit nog eens in het buitenland wonen. Door al die plannen ging een streep. En toch zette ze de knop al vrij snel om. "Ik zocht direct naar hoe ik mijn leven kon inrichten vanuit mijn rolstoel. Wat was er nog wel mogelijk? Natuurlijk was het een lange weg, zo heb ik ruim drie maanden intern moeten revalideren."

Na anderhalf jaar daalde het besef in. "Dat ik niet meer kon leven zoals ik altijd deed. Dat voelde ik wel. Ik heb daarbij hulp gezocht. Wat me ook heel erg geholpen heeft , was dat ik begon met sporten onder begeleiding van een personal trainer."

Ze hoorde van de handbikebattle van Uniek Sporten. Een wedstrijd tussen dertien revalidatiecentra in het Oostenrijkse Kaunertal om wie als eerste de naastgelegen bergtop bereikte. "Ik wilde daar heel graag aan meedoen. Dat was keihard trainen. Maandenlang gingen we aan de slag met een team van oud-revalidanten vanuit de Sint Maartenskliniek in Nijmegen. Daar gaat het vanaf de voordeur direct bergop en -af. Dat was enorm pittig. Ik moest leren om alle kracht uit mijn armen en schouders te halen. We trainden door weer en wind. Uiteindelijk kreeg ik meer vertrouwen in mezelf, kreeg ik meer conditie en werd het ook steeds leuker. In juni 2023 vond de battle plaats. Ik was heel zenuwachtig en het was afzien, maar ik vond het ook heel leuk. Totaal onverwachts kwam ik als eerste boven. Dat was zo'n bijzonder moment. Daar stonden mijn ouders, ooms, tantes en vrienden om me te ontvangen."

Mystery Mountain
Noa heeft de smaak te pakken. Het bedrijf waar ze voor werkt, doet jaarlijks mee aan een evenement genaamd Mystery Mountain, waarbij je een tot vlak voor de start onbekende berg beklimt voor het goede doel. “Dat heb ik inmiddels drie keer gedaan. De eerste was de Col de Madeleine in Frankrijk, ook wel bekend van de Tour de France. Het was heel zwaar én heel gaaf. Ik was de enige handbiker, maar het fijne aan sport is dat je het écht met z’n allen samen doet.”

Sporten geeft Noa heel veel meer dan alleen een fysieke uitdaging. "Het zorgt voor fitheid en zelfvertrouwen, waardoor alles in het dagelijks leven lekkerder en makkelijker verloopt. Ik voel me tijdens het sporten niet anders dan anderen, het doel is namelijk actief zijn en plezier maken. Hoe je dat dan doet maakt niet veel uit.”

Ze merkt dat mensen heel behulpzaam zijn tijdens het sporten. Ze vond het in het begin lastig om te accepteren, maar inmiddels kan ze het goed plaatsen. "Ik zou zelf ook vragen of ik kan helpen en 'nee' is ook een antwoord."

Mooiweerhandbiker
Noa’s leven is in de afgelopen vijf jaar compleet veranderd, maar genieten doet ze nog steeds met volle teugen. "We vieren het leven. Alles wat op mijn pad komt, grijp ik aan. Toen het ongeluk net was gebeurd, had ik een beeld van waar ik vijf jaar later wilde zijn. Daar ben ik nu." Ze wil in de toekomst doorgaan met sporten en mensen inspireren. Dat doet ze onder meer als bestuurslid van de Dwarslaesie Organisatie Nederland en door te spreken voor groepen. "Verder wil ik op nog heel veel mooie plekken handbiken. Wel met een zonnetje hoor, want ik ben een mooiweerhandbiker.”